Werk aan de Winkel

In Mijn Restaurant! kwam ze geheel onterecht te weinig aan de bak, maar intussen is Aline Julia terug op post met dit keer een eigen programma. In Werk aan de Winkel richt ze zich op buurtwinkels, die na te zijn weggedrukt door de steeds groter wordende winkelcentra en -ketens, zichzelf moeten heruitvinden.

Aline Julia kwam voor het eerst op televisie toen ze in het afgelopen Mijn Restaurant! seizoen als lid van het nieuwe juryteam de marketing voor haar rekening nam. De sympathieke marketingspecialiste kreeg echter niet veel screen time, en het is dus best verrassend dat net zij gekozen wordt om een nieuw programma te presenteren. De dikke 500 000 kijkers duiden op een gematigd succes, gegeven dat de Danni Lowinski fan na een totale climax wellicht nog een halfuurtje ligt te bekomen van het hoogtepunt in zijn televisionele week, en niet de moeite neemt om de televisieset uit te schakelen.

Enkele minuten na de uitzending kreeg de VMMa een klacht voor onrechtmatige product placement. "Enkel de roze Duracellkonijnenoren ontbraken nog." klonk het.

Werk aan de Winkel is pure feel good televisie, en volgt een vast stramien dat we wel vaker zien terugkomen bij gelijksoortige programma’s. Eerst is er totale chaos, waarna de specialist wandelend ter plaatse komt, er volgt een eerste reeks van schijnbaar voor de hand liggende tips die door kijkend Vlaanderen op een knikken worden onthaald, waarna het mits toezicht van de expert even beter gaat. Daarna verlaat de expert na enkele bemoedigende woorden en schouderklopjes het pand, er is een kleine terugval, en even later staat de expert opnieuw op de stoep. Daarna niets dan succes, lachende mensen en heroïsche filmmuziek. Net zoals een ijslammetje op een communiefeest volgt er dan, volledig zoals de traditie het voorschrijft, het enkele-maanden-later-moment, waarbij de specialist na een kledingwissel teruggaat naar het plaats delict, en met lichte whiplashverschijnselen de zaak weer moet verlaten door een constant goedkeurend knikken.

Niets dan lof voor Aline Julia, die de presentatie doet alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Met veel sympathie, passie voor haar vak en een schijnbaar onuitputtelijke bron van energie dartelt ze als een jong veulen de buurtwinkels binnen, en wordt het onmogelijk om niet te vallen voor haar charme. Problemen worden met een positieve kracht aangepakt, al is het jammer dat er soms niet meer marketingtermen de huiskamer worden ingeslingerd.

VERDICT

Het is sinds Sien & Maria geleden dat vtm nog wist te scoren met een programma waar hopeloze mensen het niet meer zien zitten, en hulp moeten inroepen. Werk aan de winkel stelt niet teleur, en bezorgt de kijker thuis een warm gevoel van succes wanneer er weer een buurtwinkel van het nabije faillissement blijkt te zijn gered.

Hoogtepunt: Het pad van de human interest blijft in dit programma slechts licht betreden, en dat is een opluchting.

Huilen met de pet op: Hoewel er mensen nog steeds 5 jaar studeren om marketing expert te worden, lijkt het in Werk aan de winkel dat alle problemen worden opgelost door het weghalen van een beschimmelde luifel en het opknappen van de afgebladderde gevel. Meer diepgang vereist.

Score: 8,5/10

vraagaangod.nl

Heb jij al eens een e-mail willen sturen aan God? Met deze verleidelijke slogan zet de website vraagaangod.nl aan om de meest prangende levensvragen via internet naar God te sturen. The Screentest had alvast wat kleppers klaar om God mee lastig te vallen. Want hij heeft niets beters te doen, zo blijkt.

De website is een initiatief van De Levendesteen Gemeente Gouda, waar naast heel wat kaasboeren en –boerinnen blijkbaar ook een christelijke gemeenschap vertoeft. Verrassend genoeg blijkt deze gemeenschap toch niet zo conservatief om het internet volledig uit haar middens te bannen. Joseph Ratzinger fronst alvast de wenkbrauwen bij het aanhoren van deze ketterij.

De zusters uit Gouda wachtten vol ongeduld tot het schijnbaar religieuze filmpje over de twee meisjes en een beker was geladen.

In totaal werden er drie vragen richting hemel gekatapulteerd. Een eerste vraag was de welbekende dooddoener ‘Waarom is er lijden in de wereld?’, gevolgd door het al even platbediscussieerde ‘Waarom haat God homo’s en lesbiennes?”. Als afsluiter kreeg God het huilvraagje “Waarom vind ik geen liefde?” voorgeschoteld. Klik hier om de antwoorden te lezen.

De vragen werden beloofd binnen de 7 dagen te worden beantwoord. Het blijkt hier echter wel om dagen van om en beide 100 uur te gaan, want pas na een maand kwam er een antwoord van een sinistere Ria, die het liefst van al de Bijbel leest, binnen in de inbox. Het is vooralsnog vaak een beter idee om voor de dringende kwesties er zelf even een Bijbel op na te slagen, want voor u het weet is al wie lijdt al dood, ben je drie conversiekampen later weer hetero en heb je de liefde al lang gevonden.

VERDICT

Toegegeven, vraagaangod.nl is een leuk initiatief, maar wie echt het licht wil zien kan beter zelf de Bijbel bestuderen. Levensvragen zijn niets voor niets levensvragen, en hoewel Ria met goede moed antwoorden probeert te spuwen, kan je niet anders dan op je honger blijven zitten. Bijbelse antwoorden missen nuancering, en kunnen met enkele weldoordachte argumenten op losse schroeven worden gezet. Uiteindelijk blijkt het toch allemaal je eigen schuld te zijn. Stof voor pittige discussies.

Hoogtepunt: De verkregen antwoorden zetten aan tot nadenken, en het is dan ook plezierig om zonder enige moeite statements te verzinnen waarmee de hele argumentatie kan worden onderuitgehaald.

Huilen met de mijter op: Trolling zit er niet in, want er is geen mogelijkheid tot discussie over deze controversiële vragen.

Score: 6/10

Belfius (nieuwe naam/logo Dexia)

Oorspronkelijk pas bedoeld om vandaag te worden voorgesteld, schoot men bij Het Nieuws gisteren de naam ‘Belfius’ de huiskamer binnen. Na een kleine social media storm over de naamsverandering van Dexia werd vandaag ook het nieuwe logo gepresenteerd. Tijd voor wat gevatte kritiek.

In de gangen van Dexia wordt gefluisterd dat graficus René Vandewiele zich voor het logo heeft laten inspireren op het bovenaanzicht van een broodrooster.

Het waren geen makkelijke tijden voor de bestuursraad van het voormalige Dexia. Sinds november 2011 al werd er met plankgas gebrainstormd over hoe de naam Dexia, die legaal gezien enkel nog door de Franse holding gebruikt mag worden, kon worden vervangen. Dat er daarnaast ook een betwistbare ‘negatieve connotatie’ aan het merk vasthing, moest de zoektocht verder stimuleren. Het personeel van Dexia schoot uit zijn sloffen, en 4000 geëvalueerde voorstellen later breken de vliezen en komt baby Belfius ter wereld.

Over de financiële zekerheden kan nog even worden gebakkeleid, maar waar men zich wel geen vragen meer over moet stellen is het feit dat het banklokettengrijze Dexiapersoneel over weinig creatief animo beschikt en dat de raad van bestuur anderzijds van een al even betreurenswaardig evaluatieproces is uitgegaan. De merknaam en klank van Belfius doen vermoeden dat het gaat om een nieuw zuivelproduct ter bevordering van de stoelgang, en met wat zinsbegoocheling is het niet moeilijk een initieel afgematte maar intussen gerevitaliseerde soccer mom te horen sneren dat ze al enkele weken geen opgeblazen gevoel meer ervaart.

In de persconferentie van Belfius werd even toegelicht hoe men op deze originele naam is gekomen. Zoals men vroeger in de lagere school al teamnamen verzon door alle eerste lettergrepen van ieders naam samen te klitten, staat de merknaam van onze nieuwe bank voor Belgie, financiën en het Engelse woord voor wij, namelijk us. Neem gerust even de tijd om te bekomen van de achteroverslaande verbijstering die deze onbevattelijk filosofische originaliteit aanricht.

Gelukkig genoeg wist het grafische team met een aanvaardbaar logo over de brug te komen. Het lettertype had, opnieuw, iets hipper gekund, maar toen gisteren de naam gelekt werd was het vandaag opgelucht ademhalen dat we geen Comic Sans MS voorgeschoteld hebben gekregen. Het rode object toont fris en doet niet meteen denken aan andere logo’s, waardoor het een duidelijke herkenbaarheid zal genieten in het straatbeeld.

VERDICT

Er zal niemand van sterven, maar met een geprikkelde creativiteit toekijken hoe voor een vreemdklinkende nieuwe naam wordt gekozen zonder ook maar enigszins te alluderen op een illusie van kunstzinnigheid doet niemand deugd.

Hoogtepunt: Het is altijd leuk als, door torenhoge anticipatie, een naam al een dagje te vroeg gelekt wordt.

Huilen met de pet op: Niet te geloven dat een archaïsch klinkende merknaam het gehaald heeft van het veel eigentijdsere bBank of BeBank.

Score: 6/10

Chronicle

Genoeg vertier in de zalen voor zij die genieten van het betere cinemationele werk; momenteel spelen er genoeg films voor welke smaak dan ook. Wie niet zit te wachten op het zoveelste vluggertje van Kermit en Miss Piggy of al lang genoeg heeft van Meryl Streeps tronie, moet absoluut Chronicle meepikken, een science fiction prent die een frisse invalshoek biedt op het superheldengenre.

Auto's verbrijzelen lukte al aardig, maar het was de aardappelgrote constipatie die Andrew een grotere worsteling opleverde.

Wie zit te wachten op ingewikkelde verhalen en ongeziene plottwists moet misschien toch beter naar The Iron Lady afzakken, maar wie Chronicle heeft gezien zal in alle eerlijkheid moeten toegeven dat  eenvoud siert. Wanneer drie vrienden in een ondergrondse grot met een nader te benoemen object in aanraking komen, ontwikkelen ze een telekinetische gave waarvan ze doorheen de film steeds meer potentieel ontdekken. Initieel is het lachen geblazen met de  onderbroekenlol, maar al snel corrumpeert de verworven kracht en vliegt de figuurlijke steenharde stront richting ventilator.

Ondanks het betrekkelijk pietluttige budget van 15 miljoen weet Chronicle zich op een slimme manier uit de slag te trekken. Door gebruik te maken van jong, vers acteerbloed en op een slimme manier om te gaan met de documentairestijl, weten de makers kosten te drukken en de centen te laten rollen richting de broodnodige CGI die, toegegeven, vooral in het begin van de film even snel op gang trekt als een dieselmotor begin 20e eeuw.

VERDICT

Wie houdt van superheldenfilms, maar nu wel eens wat anders te zien wil krijgen dan vaderlandslievende breedgeschouderde mannen in nauwsluitende kledij die tegen een achtergrond van heroïsch trompetgeschal weerloze deernes uit brandende gebouwen trekken, bestelt vandaag nog een ticket voor Chronicle.

Hoogtepunt: De climax van de film bevat tegen een pijlsnel tempo genoeg beklijvende beelden die je de nagels in de armleuning doen zetten.

Huilen met de pet op: Naarmate de film vordert steeds meer en meer te pruimen, maar in het begin van de film valt de CGI te hard op, zodat zelfs het ongetrainde oog er door wordt afgeleid.

Score: 8,5/10

Our Version Of Events (Emeli Sandé)

Meer dan een half jaar na haar eerste single Heaven begon het stilaan tijd te worden dat er een deftig debuutalbum uit Emeli Sandés pijplijn kwam. Op 10 februari brak het water, en werd het album digitaal gelanceerd. De anticipatie was groot, en gelukkig stelt de plaat niet teleur. Our Version Of Events is, ondanks de afwezigheid van het intussen schijnbaar verplichte dubstepmomentje in elk nummer, een hippe plaat met veel klassiekerpotentieel.

Emeli Sandé is een nieuwkomer in de muziekwereld. Ze was al actief als songwriter, maar voortaan zien Leona Lewis en Cher Lloyd goede liedjesteksten aan hun neus voorbijgaan. In augustus 2011 besloot Sandé zelf door de luidsprekers van de radio te knallen, en dit met het uptempo Heaven. In november werd het nummer Daddy gelanceerd, en vanaf 13 februari 2012 staat single nummer drie, Next To Me, in de startblokken.

Our Version Of Events is een sterk album, gevuld met weemoedige maar passionele liefdesklanken die perfect wordt gedragen door de stem van Sandé. Met 15 nummers bevat het debuut gemiddeld meer nummers dan het typische popalbum, en ook dat is een meevaller. Pareltjes zijn Maybe, dat best geluisterd kan worden met uitgelopen mascara op het dak van een wolkenkrabber tijdens een zwoele zomeravond, maar ook in de nummers Lifetime en Where I Sleep weet Sandé emotioneel connectie te maken met haar luisteraars.

Opvallend is dat het album niet representatief is voor de singles die eerder al uitkwamen. Heaven, waar Sandé zingt op een atmosferische housebeat, staat in schril contrast met de ingetogen en breekbare ballads en mid-tempos op het album. Toch weet het album aangenaam te verrassen, en zullen nummers die initieel niets leken na enkele luistersessies uitgroeien tot favorieten.

VERDICT

Our Version Of Events kan niet anders dan Emeli Sandé op de muzikale kaart zetten. Het album is gebalanceerd, zit vol goede nummers met betekenisvolle teksten, en geniet een gedifferentieerde eigenheid waardoor je niet meteen aan het vergelijken slaat.

Hoogtepunt: De nummers Maybe en Where I Sleep zijn misschien niet geschikt voor de commerciële radio, maar zijn zonder twijfel de meest bijzondere nummers op het album. Luisteren is verplicht.

Huilen met de pet op: De periode tussen het releasen van de eerste single en het uitkomen van de volledige album moet in de toekomst drastisch worden geminimaliseerd.

Score: 8,5/10

Madonna’s Half Time Show

Het is een tijdje stil geweest rond Madonna. Sinds haar Sweet & Sticky tournee in 2010 eindigde hield Madonna zich gedeist, tot ze enkele maanden geleden weer een trending topic werd. Intussen vliegen de ongenuanceerde uitspraken van Amerika’s favoriete zak beenderen ons weer om de oren als ware het mortiergranaten in een gezellige Syrische woonwijk. Haar herintrede in de muziekwereld werd gemarkeerd door een astronomisch duur optreden tijdens de half time van de Super Bowl. De show werd door 111,3 miljoen Amerikanen bekeken, maar laat dit gegeven vooral geen indicator zijn van kwaliteit.

Chinese bookmakers zagen miljoenen verloren gaan toen duidelijk werd dat Madonna's kruiwagenmove toch niet populairder zou worden dan Kate Ryan's kniezwengel.

Wie over Madonna spreekt, denkt volledig terecht aan een muzikaal icoon. Dat is op zich een bijzondere verdienste, aangezien deze blonde 53-jarige vrouw evenveel talent bezit als frituur ‘t Draakske winst draait sinds Bart De Wever afgelopen jaar besloot om de broeksriem aan te trekken. Juiste connecties en innovatieve ideeën waren genoeg voor Madonna, zo bleek. Intussen is uit menige uitlating al gebleken dat Madonna meer en meer moeite heeft om zichzelf heruit te vinden, en hierbij geen blad voor de mond neemt om machteloos op haar veel jongere concurrentie te schampen.

In haar optredens probeert de queen of pop de wijzers van haar biologische klok met grootse moeite terug te duwen. Zo ook tijdens de half time show van 5 februari 2012. Madonna bracht in totaal 15 minuten entertainment. De aftrap werd gegeven met het aanstekelijke Vogue, gevolgd door Music, haar nieuwe single met geforceerde en dus verschrikkelijke titel Give Me All Your Luvin’, en tot slot Open Your Heart en Like A Prayer. Stuk voor stuk iconische nummers in een nieuw kleedje, iets waar niets over gezegd kan worden. Belangrijk hierbij is dat er wordt gesproken over ‘entertainment’, en geenszins over zang. Alles wat door de luidsprekers galmde was opgenomen, wellicht vooral om er voor te zorgen dat loszittende en vervelend klepperende tandprotheses die Madonna wellicht vervelen niet zouden storen.

Visueel was de show wel een schot in de roos. Cirque Du Soleil zorgde voor de acrobatie op een gigantisch podium dat voor een groot deel bestond uit televisieschermen. Ook Madonna zelf zag er betrekkelijk deftig uit. Dit laatste moet vooral opgevat worden als ‘ze had genoeg om het lijf’. Toch is het moeilijk je van de indruk te ontdoen dat Madonna beter wat meer klasse aan de dag zou leggen. Ook tijdens dit optreden was het gniffelen geblazen als Madonna als een 19-jarige huppeltrut over het podium sjokte, enigszins moeite hebbend met de hoge hakken die aantonen dat er dringend meer vette vis op het menu moet komen om de gewrichten wat beter gesmeerd te krijgen. Dansen gebeurd met een willen-maar-niet-kunnen timing die enkel door de senioren uit Nederland in Beweging! nog beter is geperfectioneerd.

VERDICT

De samenwerking met Nicki Minaj, M.I.A., LMFAO en Cee Lo Green voor het Super Bowl optreden toont aan dat Madonna nog goed op de hoogte is van welke connecties ze moet aanspreken om weer even relevant te zijn. De show was visueel erg sterk, maar het aandeel van Madonna zelf was eerder beperkt tot onbestaande. Met vooropgenomen zang en een choreografie die lijkt te zijn gemaakt door een hormonale tienermeid, heeft Madonna opnieuw bevestigd dat het tijd is om de catalogi van rolators eens grondig te inspecteren.

Hoogtepunt: De intrede van Madonna op een praalwagen getrokken door minstens 50 mannen was impressionant.

Huilen met de pet op: De intussen door hipsters opgepikte kruiwagenbeweging die Madonna trachtte te maken tijdens de sequentie met LMFAO heeft op z’n minst dochter Lourdes de wenkbrauw doen fronsen.

Score: 5/10

De Perfecte Date

Na het dubieuze liefdesavontuur van Jeoffrey en Shari in De Bachelor, dreigt de vtm-kijker het zwarte gat op maandagavond niet te kunnen ontlopen. Er hoeft echter niet te worden gevreesd: een nieuw programma dat draait om het vinden van de juiste partner staat al in de startblokken. Maak kennis met De Perfecte Date.

De relatie draaide uit op een sisser, zeker toen Carl had verkondigd dat hij niet meer om kon met het exuberante roosverlies dat Sara's hoofdhuid bleef teisteren.

Het format van De Perfecte Date loopt parallel met het succesvolle Blind Date dat ons, in tegenstelling tot deze Scherpenheuvelse slappe koffie, nog enigszins wist te entertainen. Drie vrijgezelle mannen lonken naar een dame die na drie blind dates haar ‘perfecte’ date kiest. Dit keer echter geen Ingeborg, die tussen de yogalessen en wierookbranderij door geen tijd of zin om haar onbevuilde aura met dit programma te besmeuren.

Naar goede gewoonte is er bij vtm weer bijzonder veel tijd voor human interest, waardoor een format dat in andere landen op een halfuur wordt afgebonjourd, op de Vlaamse televisie een uur duurt, en maar liefst drie reclameblokken weet te overkoepelen. Alle conversaties zijn braafjes gemonteerd, en proberen de kandidaten zo goed mogelijk te laten uitschijnen. Dat is jammer, want er gaat niets boven stroeve gesprekken en afgunst wanneer het niet blijkt te klikken.

Aangezien elke Vlaming intussen weet dat de kans op het winnen van de Lotto groter is dan de kans dat twee mensen via een televisieprogramma een succesvolle relatie starten, is het verloren moeite om tijdens de aflevering de indruk te scheppen dat er iets kan gaan bloeien. Gelukkig zal de kijker nog maar drie afleveringen van De Perfecte Date voorgeschoteld krijgen, waarna waarschijnlijk Dina Tersago weer tussen de koeienvlaaien op de loer ligt, op zoek naar vrijgezelle boeren.

VERDICT

De Vlaamse televisiesterren zullen dit jaar niet de richting van vtm uitgaan. De Perfecte Date probeert interessant te zijn, maar met saaie kandidaten en flauwe montage kunnen geen potten gebroken worden. Misschien moeten televisieproducenten zich er bij neerleggen dat Vlamingen nu eenmaal te braaf zijn om spectaculaire momenten op te leveren. Tenzij men volgende keer gerekruteerd heeft in de marges van de samenleving, mag u maandagavond de televisie uit laten staan.

Hoogtepunt: Stijn serveert als aperitiefhapje een dikke schijf foie gras, maar Sara blijkt een vegetariër te zijn. Een heerlijk moment waar, jammer genoeg, niet echt op werd ingespeeld.

Huilen met de pet op: De montage mag smeriger. Dit soort programma smeekt om vertekende beelden en verkeerde interpretaties.

Score: 6/10

Bashing (Android app)

Er bestaat tegenwoordig geen enkele activiteit meer, of er bestaat een applicatie voor die deze activiteit gemakkelijker maakt. Afgelopen week werd de app Bashing gelanceerd, een toepassing die de strijd met gaybashers aangaat. Goed voor massale mediabelangstelling en een plaats op de politieke agenda, maar werkt de app ook naar behoren?

Omdat 80% van de tijd ging naar het nastreven van de juiste 'hipster feel', had René als ergonomisch expert niet veel in de pap te brokken.

Het idee achter Bashing is erg nobel. Holebi’s die op straat voor rotte vis worden uitgescholden of een pak rammel krijgen, kunnen  via hun smartphone de plaats aanduiden waar het delict plaatsvond. Op die manier ontstaat er een gedetailleerde kaart die weergeeft welke straat je liefst niet met wapperende handjes doorhuppelt. En het lijkt aan te slaan: in één week tijd werden er voor Brussel alleen al een honderdtal gevallen ingegeven.

Hoewel het conceptuele idee goed zit, zal de app zelf menig holebi tot smartphonebashing doen overgaan. De toepassing ziet er leuk uit, maar qua gebruiksvriendelijkheid is het huiveren geblazen. Zo maakt de applicatie geen aanspraak op je locatie, waardoor je standaard een kaartje te zien krijgt van hartje Brussel. Het had een kleine ergernis kunnen blijven, moest het niet onmogelijk zijn gebruik te maken van pinch zoom controls, die je laten in- en uitzoomen. Wie vervolgens in Leuven gebashed wordt, moet bijgevolg eerst de virtuele E40 tot op de plaats van bestemming nemen.

Ook het navigeren doorheen de applicatie laat flink te wensen over. Zo is het niet mogelijk om terug te keren naar bovenliggende schermen, zonder eerst de volledige toepassing af te sluiten en opnieuw bij het begin te starten. Sommige teksten passen ook niet binnen het scherm, waardoor je ze zonder scrollfunctie ook meteen niet hoeft te lezen.

Deze opeenstapeling van spijtige uitschuivers doen de indruk rijzen dat het de makers voornamelijk te doen is geweest om het postuleren van een statement. Daar is op zich niets mis mee, zij het niet dat menig smartphone-eigenaar zich liever ontdoet van storende, slechtwerkende apps.

VERDICT

Outrage! zet met Bashing het probleem van gaybashing terecht opnieuw op de politieke kaart, maar een verdere regen aan complimenten blijft terecht uit. Het conceptuele idee mag dan wel in orde zijn, het is duidelijk dat bij productie van deze app alle usabilityprincipes aan de laars werden gelapt. Een slechte navigatie en het ontbreken van vanzelfsprekende controls maken Bashing tot een regelrechte huivertoepassing waaraan je beter geen opslagcapaciteit verspilt.

Hoogtepunt: De app toont esthetisch vrij aantrekkelijk.

Huilen met de pet op: Holebi’s zonder smartphone worden gediscrimineerd, want via de website kan je enkel de bashmap bekijken, maar zelf geen toevoegingen doen. Een gemiste kans.

Score: 5/10

Kiekens

Wie tegenwoordig zijn televisionele woensdagavond op de publieke omroep wil doorbrengen, moet onverbiddelijk langs Kiekens, de nieuwste Vlaamse komedie van één. Ironisch genoeg worden er weinig humoristische knuppels in het hoenderhok gegooid, en een geforceerde lachband op de achtergrond weet het verdrinkende kalf evenmin op het droge te trekken. Wegzappen is de enige optie.

Na een boze brief van de spankinggemeenschap over zichtbaarheid op televisie, stond Sandra de Preter met haar rug tegen de muur. Nu moest ze wel.

Kiekens is een nieuwe sitcom die sinds enkele weken de brug maakt tussen Thuis en Ook Getest Op Mensen. Wie het woord sitcom in de mond neemt denkt onmiddellijk aan Friends, maar in dit geval gaat het om de Angelsaksische sitcom à la Fawlty Towers. Dat één hiermee de kwaliteitskaart probeert te trekken zal de kijker worst wezen: het is een beduimelde bende geworden die in het Nederlands niet lijkt te werken.

In Kiekens wordt er ingezoomd op het reilen en zeilen van enkele leerkrachten, die als hangjongeren door een school dwalen waar nooit één leerling in de gigantische gangen verschijnt. Weinig flitsende camerawissels en een dulle kantinesfeer uit de jaren zeventig zorgen ervoor dat de hele reeks bijzonder retro aanvoelt, wat bij heel wat oudere kijkers reminiscenties zal oproepen aan De Collega’s. Jammer genoeg stopt de gelijkenis daar. Er lijkt zoveel aandacht te zijn besteed aan het respecteren van het format, dat men humor volledig uit het oog verloor, en alles om de figuurlijke vijf voor twaalf nog uit de mouw moest schudden.

Aan acteurlijk geschut zal het Kiekens in alle geval niet ontbreken. Met Walter Baele en Barbara Sarafian op de affiche lijkt dit humoristisch halfuurtje onfeilbaar. Ook Jacques Van Assche liep rechtstreek van de brocanterie de schoolpoorten binnen. Jammer genoeg zorgen stokstijve dialogen en belabberd geforceerd verkavelingsvlaams voor een feest met bittere afdronk dat de algemene acteerprestaties ondermijnt. Voor wie het als kijker al moeilijk kreeg tijdens FC De Kampioenen, wordt deze reeks helemaal fataal.

VERDICT

Meer dan een guilty pleasure van enkele liefhebbers zal en mag Kiekens niet worden. De grappen zijn flauw en overdreven, en door de geforceerde dialogen doet het geheel terugdenken aan een kwalitatief falende toneelvoorstelling van willen-maar-niet-kunnen amateurgezelschap in een bouwvallige parochiezaal waar de geur van de laatste mosselsouper nog niet uit de gevlamde gordijnen is verdwenen. Schrijnend.

Hoogtepunt: Het Britse retrogevoel succesvol is nagestreefd, maar toch is de aftiteling de climax van het programma, omdat dit betekent dat het geluid weer aangezet kan worden.

Huilen met de pet op: Hoewel er containers vol modder kunnen worden gegooid, is het toch Koen Van Impe die met het hoofdpersonage Raymond Kiekens de hoofdvogel afschiet als het aankomt op slecht acteren.

Score: 4/10

Een riem uit H&M

De soldenperiode mag dan wel bijna op haar einde lopen, toch komt gericht en relevant shoppingadvies nooit te laat. In dit geval gaat het om de riemen die de Krisprolls-etende Hennes en Mauritz in de winkel voorschotelen. Shopaholics, wees gewaarschuwd voor de erbarmelijke kwaliteit van H&M’s broekophouders.

Omdat er niets gaat boven het gevoel van echt leer, kies je liever een andere riem voor het straffen van je kroost.

De meerderheid van klanten weet goed waarvoor ze de H&M binnenstappen. Met een erg uitgebreid gamma aan basics en accessoires heeft de Zweedse winkelketen zich tot een echte lovebrand van heel wat mensen weten te transformeren. De sleutel achter het succesverhaal ligt voornamelijk in het hoge fashiongehalte, de afwezigheid van schreeuwerige opschriften en labels, en uiteraard erg lage prijzen die vergezeld worden van het typische aroma van Oosterse kinderhanden.

De prijs/kwaliteitverhouding zit goed, zeker voor de textielproducten, in tegenstelling tot de accessoires. Vooral aan het riemenrekje is het de adem inhouden om niet bevangen te worden door de lucht van slechte kwaliteit. Dat een riem enige slijtage begint te vertonen na jarenlange dienst is aanvaardbaar, maar als de riem er na vier maanden al uitziet alsof hij 15 jaar lang door een dakloze Chileense mijnwerker is gebruikt, is het duidelijk dat fundamentele verbeteringen aan de orde zijn.

VERDICT

H&M mag de term wegwerpmode niet te letterlijk nemen; een riem hoort een duurzaam object te zijn dat na enkele draagbeurten niet uit elkaar valt als een slecht geknutseld kunstwerkje.

Hoogtepunt: De prijs van 15 euro is een hoogtepunt, zij het van vluchtige aard. Na vier maanden komt het besef dat die 15 euro beter ergens anders aan besteed werd.

Huilen met de pet op: De ontdekking dat je bij H&M ‘leren riem’ moet interpreteren als ‘plastic riem die er leerachtig uitziet met kern van geperst karton’ is bijzonder ontluisterend.

Score: 3/10

Audiogalaxy

Zij die huilend in de zetel hangen te wenen omdat ze zich geen premium account van Spotify kunnen veroorloven, kunnen de Kleenexdoos permanent weer naar het nachtkastje verbannen. Onder het motto “waarom betalen voor een dienst die je ook gratis kan krijgen” dient een gelijkaardig alternatief zich aan: maak kennis met Audiogalaxy.

Toen Didier net voor de deadline hevige buikkrampen kreeg, moest Sabrina de app verder afwerken. Gelukkig had ze een aardig staaltje Microsoft Paint achter de hand.

Afgelopen maand werd Spotify officieel gelanceerd in België. Met deze streamingdienst probeert men een antwoord te verschaffen op de hemeltergende verkoopcijfers die de muzieksector het afgelopen decennium zijn beginnen teisteren. Spotify biedt de luisteraar een legaal alternatief om muziek te beluisteren, door gratis meer dan 15 miljoen nummers aan te bieden die je op je laptop kan beluisteren. Dat je intieme luisterpartij onderbroken wordt door maagzuurintroducerende reclame over Justin Biebers nieuwste schijf moet je er bijnemen, tenzij je het geld laat rollen, liefst in de richting van Spotify.

Voor wie enkel op zijn laptop naar muziek luistert, is de honger met het gratis aanbod van Spotify wellicht volledig gestild. Wil je ook via een mobiel toestel luisteren, dan verschijnt Spotify schuddend met een rammelende collectebus. Gelukkig zijn er ook alternatieven die quasi dezelfde dienstverlening aanbieden, en dit zonder dat het geld uit je portefeuille verdwijnt.

Audiogalaxy is een programma dat alle muziek van op je computer rechtstreeks in een cloud beschikbaar stelt, zodat je het vanop elke iOS of Android smartphone kan beluisteren. Aangemaakte playlists in iTunes zijn eveneens beschikbaar, en dat met een streamsnelheid die zelden tot nooit hoeft te stoppen om verder te laden.

Ideaal, zo lijkt het, maar jammer genoeg zijn er ook nadelen verbonden aan dit systeem. Omdat muziekbestanden enkel beschikbaar worden gesteld, moet er een constante connectie blijven bestaan tussen de vaste computer en het internet. Dat wil zeggen dat de computer moet blijven opstaan als je mobiel wil luisteren.

VERDICT

Audiogalaxy is een perfect antwoord voor al wie massa’s gedownloade muziek niet op een mobiel toestel gepropt krijgt, en zich het geld niet uit de zakken wil laten jagen door Spotify en aanverwanten. Streaming werkt snel en aan hoge kwaliteit, zelfs over de dataverbinding van het mobiel netwerk, en nieuwe muziek is ogenblikkelijk beschikbaar op elk toestel.

Hoogtepunt: Nooit meer moeite doen om muziek op je smartphone te slepen is een uiterst handig hebbedingetje. Bovendien heb je meteen een mogelijk gigantische muziekbibliotheek op zak die anders nooit op je geheugen zou passen.

Huilen met de pet op: Hoewel de appdesigner initieel op het goede pad vertrokken was, heeft hij zich toch enkele uitschuivers gepermitteerd waardoor het er allemaal niet bijzonder sexy uitziet.

Score: 7/10

Frozen Planet

Wanneer de winter in eigen land uitblijft, moet je de sneeuwpret elders gaan zoeken. De bourgeousie neemt de auto naar ondergesneeuwde landschappen, maar je kan ook gewoon het schijfje van de BBC documentaire Frozen Planet in je dvdspeler gooien. De eeuwig hilarische pinguïns krijg je er gratis bij.

Liefhebbers van de betere documentaire weten al langer dat ze de oren moeten spitsen wanneer BBC en documentaire in dezelfde zin gebruikt worden. In het verleden werden we al getrakteerd op het bloedmooie Planet Earth, en twee jaar geleden deed ook Life menig documentairefan zichzelf bevuilen. Frozen Planet gaat op dat elan verder, en trakteert de kijker op 7 afleveringen vol poolpracht. De reeks gaat traditioneel van start met een algemene aflevering, gevolgd door vier afleveringen die respectievelijk alle seizoenen op onze polen vastleggen. Het is de laatste aflevering die het meest indruk maakt: de invloed van de mens op het smelten van poolijs.

Wie over de pensioenleeftijd klaagt, denkt in de toekomst beter even aan de 85-jarige Attenborough die bij temperaturen van -20°C staat te werken. Met plezier dan nog.

Tijdens het kijken is het volop genieten van de zeemzoete decibels die Sir David Attenborough door de luidsprekers van je televisie laat glijden. Dat Attenborough intussen al de gezegende leeftijd van 85 jaar heeft bereikt mag de pret niet drukken, deze nationale schat van Engeland lijkt tot in de kist met dezelfde bravoure te blijven vertellen, en dit tot groot jolijt van de kijker én de BBC zelf. De gehele serie werd ingeblikt in high definition, dus het is dan ook ten stelligste aangeraden een grote televisie en Blurayspeler aan te schaffen, tenminste als je de ijskristallen in alle detail over het scherm wil zien dwarrelen.

VERDICT

Bij de Britse publieke omroep BBC toont men nogmaals aan tot de absolute top te behoren als het aankomt op natuurdocumentaires. Frozen Planet is een onbetwistbaar pareltje, zowel op technisch als inhoudelijk vlak, en zal jong en oud meer dan ooit weten te boeien. Door in HD-pracht onze poolgebieden in de kijker te zetten, bezorgt Frozen Planet naast het ultiem documentair orgasme ook broodnodige eye openers ten aanzien van klimaatopwarming, waardoor de reeks bijna niet werd uitgezonden in Amerika, waar het thema momenteel een politiek gevoelige snaar raakt.

Hoogtepunt: David Attenborough is intussen een monumentaal begrip, en zijn zelfgeschreven commentaar zorgt voor onvergetelijke televisiemomenten. In de laatste aflevering toont hij de aftakeling van het poolijs. Zonder iemand de beschuldigende vinger te wijzen, spreekt Frozen Planet de kijker aan door hem persoonlijk aan te zetten tot nadenken.

Huilen met de pet op: In tegenstelling tot de Life documentaires uit 2009, wordt er bij Frozen Planet geen korte ‘making of‘ getoond aan het einde van de aflevering. Dat is zonde.

Score: 9/10

La Vache Qui Suisse

De kaasliefhebber is wellicht al langer op de hoogte, maar op wandelafstand van het Hasseltse station vind je La Vache Qui Suisse, een restaurant dat zich gespecialiseerd heeft in alles wat te maken heeft met gesmolten kaas. Al wie houdt van kaas schrapen in een bedenkelijk stereotiepe Zwitserse omgeving, heeft geen excuus om dit etablissement geen kans te geven. En dan neem je de melige naam er graag bij.

Als je de houten planken tegen de voorgevel ziet, voel je de bui van Zwitserse kitch als klant al hangen. Wie allergisch is aan gevernist dennenhout blijft best buiten, want ook binnen ziet alles er uit als een echte blokhut. Met allerlei soorten koeiendecoratie en Zwitserse accenten gaat men duidelijk voor het Tiroler berggevoel, en het is dan ook verrassend dat in dit totaalplaatje het personeel zelf niet Sound Of Music-gewijs met kaasschijven neuriënd door de zaak huppelt.

Nooit eerder was een druiper zo aangenaam.

Het personeel is overigens erg vriendelijk. Ze behouden ten alle tijde overzicht in de zaak, en met typisch Hasseltse jovialiteit voelt de betere kaasliefhebber zich meteen thuis in deze Zwitsere uitspatting. Nog een extra pluim voor het personeel wordt uitgereikt voor de hulpvaardigheid: ze hebben raclettemaagden meteen in de smiezen, en wie het smelttoestel niet weet te bedienen krijgt meteen tekst en uitleg aangeboden. Dat ze de ranzige gesmolten kaas later die avond niet uit het tafelkleed hoeven te krabben is een welgekomen surplus.

Qua prijs is La Vache Qui Suisse niet bepaald geschikt als dagelijkse kost. Raclette kost 23 euro per persoon, en ook voor kaasfondue betaal je hetzelfde bedrag. Toegegeven: je krijgt wel een hoeveelheid kaas die enkel Bart De Wever in betere tijden met gemak kon verzetten, en ook ongelimiteerde toegang tot het slabuffet. Doe daar nog een bodemloos mandje stokbrood en een kilo warme aardappeltjes in schil bij, en je hebt voor twee dagen gedineerd. De prijs/calorieën-ratio is zeker positief.

VERDICT

Racletten is een gezellige ervaring die, ondanks de iets minder democratische prijs, zeker een aanrader is. Het personeel in La Vache Qui Suisse is bijzonder vriendelijk en joviaal, en zorgt voor de volledige customer experience die je deze zaak aan vrienden en familie doet aanbevelen. Wat dacht je trouwens van een raclette voor twee personen, die je als een borrelhapje deelt met vier vrienden?

Hoogtepunt: Het personeel heeft oog voor de racletteleek die als een kat op de kattenbak zit te kijken naar de kaassmelter.

Huilen met de pet op: Hoewel dit waarschijnlijk volledig in het businessplan past, kan er hier en daar toch een update gebeuren qua interieur. Er zijn ongetwijfeld ook al minder kitcherige chalets in het winterse Zwitserland gebouwd.

Score: 9/10

Kerstverlichting in de voortuin

De eindejaarsfeesten zijn in het land. Het is een periode van vele tradities, waarin kalkoen op het menu en tot huilens toe de winkelstraten afschuimen op zoek naar een passend cadeau niet mogen ontbreken. Jammer genoeg zijn niet alle tradities even charmant. Sinds enkele jaren duikt er in het straatbeeld een fenomeen op dat zich gonnoroe-gewijs als een lopend vuurtje lijkt te verspreiden. Dokter, België dient snel te worden gevaccineerd tegen kerstverlichting in de voortuin.

Net wanneer Sinterklaas op zijn witte schimmel het land in volle galop heeft verlaten, schieten heel wat Belgen naarstig de zolder op om hun kerstdecoratie weer tevoorschijn te halen. Voor veel mensen betekent dit het versieren van de woonkamer, en in sommige gevallen ook plastic slingers in de keuken. De tijden dat men enkel de woonkamer versierde liggen jammer genoeg achter ons. Ooit beslisten enkele kerstfetisjisten dat het niet langer volstond enkel te versieren voor jezelf, maar dat ook de straat mocht meegenieten van talloze decoraties aan de dakgoot of tegen de voorgevel.

De epileptici die elke morgen in de voortuin liggen nemen Marina en Rutger er met Kerst graag bij.

Sommigen houden het klein, en hangen enkel wat statische lichtjes in de buxushaag. Tot daar de stijlvolle aankleding. Erger wordt het wanneer de lichtjes aan het knipperen gaan, in vaak stroboscopische patronen. De kers op de kitchtaart lijkt te komen wanneer de gekleurde lichtslingers worden geïntroduceerd, vaak zonder rekening te houden met het totaalbeeld dat er intussen in de voortuin ontstaat. Jammer genoeg zijn dit slechts symptomen van de fanatieke verfraaiingsvoorliefde die de buurman koestert. De psychose zet zich pas echt in als de lichtkabels in alle kleuren uit de kast worden getrokken en aan de dakgoot de contouren van het huis omkaderen. Iets wat meteen inwerkt op de spontane kokhalsreflex, zeker wanneer de kabels niet waterpasrecht worden gemonteerd.

Ten tijde dat er ergens in de buurt het eerste oplichtende rendier wordt geplaatst, is het hek van de dam en ontstaat er een concurrentiegevoel onder de buurtbewoners. Op miraculeuze wijze gaat nu de overijverige versiergekte ook op andere buren over, zodat binnen de kortste keren Jean-Marie en Carmen Pfaff aan de deurbel hangen omdat ze zich vergissen en eigenlijk op de vtm kerstparade moeten zijn. De escalatie is compleet wanneer een kunstmatige vuurwerkpaal aan de schoorsteen wordt vastgevezen, de energierekening de pan uitswingt, makelaars de verkoopprijs van huizen in de buurt met minstens 50 000 euro zien dalen, en je buurvrouw onder een blauwe hoofddoek met een Baby Born in de armen de hele avond kattevals kerstliederen meeloeit in een schamele kerststal waarover de buurman niet kan stoppen met brallen.

VERDICT

Niemand ontkent dat kerstverlichting zorgt voor een gezellige en warme gloed in straten, maar sommige kerstfanaten moeten tegen zichzelf worden behoed. Een kleine decoratie is charmant, maar wanneer de Kerstman getrokken door twaalf rendieren volledig met lichtsnoeren aangekleed op het gazonnetje voor een afgebladderde voordeur lijkt te zijn geland, slaat de melige passie voor decoratief talent om in een circusvertoning waar voorlopig enkel de energieleverancier blij van wordt.

Hoogtepunt: Mensen die, ondanks de Cirque du Soleil-stemming in hun buurt, aan de manie kunnen weerstaan en één buxusbol aan de voordeur van statische lichtjes voorzien. Of, nog beter, helemaal niet decoreren waar ze er zelf niet van kunnen genieten.

Huilen met de pet op: Rendieren en klokken gemaakt van lichtsnoer zijn niets vergeleken met de levensgrote kerstmannen die als inbrekers of verkrachters via koorden het huis lijken te willen betreden, zeker wanneer de poppen meer weghebben van ontwrichte lijken dan gulle weldoeners.

 Score: 4/10

Abercrombie & Fitch

Wie dezer dagen ging kerstshoppen op de Boulevard de Waterloo heeft de typisch penetrante Abercrombie & Fitch parfumlucht wellicht wel de neus voelen binnendringen. Sinds 8 december heeft de Amerikaanse modeketen haar vestiging in Brussel, en dat heeft heel België geweten. Controverse genoeg om hele kranten mee te vullen, maar hoe zit het nu met de winkelervaring?

Het is duidelijk dat ze bij Abercrombie & Fitch een zekere exclusiviteit willen uitstralen. Voor de winkel staan twee stewards die de klanten doseren. Mogelijk willen ze zich wapenen tegen Zara-taferelen, waar de rekken na een doordeweekse shoppingdag meer weg hebben van een Bagdadse straatoorlog, maar hoogstwaarschijnlijk willen ze voor voorbijgangers de indruk scheppen dat er binnen iets te beleven valt, wat meteen de rij aanschuivende mensen zou verklaren.

Die indruk hoeft echter niet geschept te worden. Binnen is er daadwerkelijk veel te beleven. Het pand waarin de winkelketen zich vestigde heeft meer weg van een paleis dan van een winkel. Alles is piekfijn afgewerkt met goudverf, en de tapijtjes zijn zo zacht dat het even klaarkomen is bij elke voetstap. Wel opletten geblazen dat je nergens valt; met enkel de kleding die onder de spots ligt loeren smalle trapjes als een kudde hongerige wolven op je hospitalisatieverzekering. Net doordat het overal zo donker is, waant de klant zich meteen in een stijlvolle avondclub. Dat het personeel verplicht wordt mee te dansen op de uptempo dancemuziek is dan wel weer wat corny, maar het werkt wel.

Abercrombie & Fitch, oftewel efficiënt interieur- en decoratietips opdoen voor uitbaters van de betere gayclub.

De centrale attractie van Abercrombie & Fitch is ongetwijfeld het mannelijke model dat in ontbloot bovenlijf de dik ingepakte klanten met een Colgatesmile begroet. Voor er tijd is om na te denken, trekt het model de klant tegen zijn sixpack, gaat de flits af, en krijg je meteen een instantfoto in passend A&F envelopje in de handen geduwd. Prima reclame, want niemand die er aan twijfelt deze foto op een feestje onbesproken te laten.

Over het personeel is overigens ook al wat inkt gevloeid. Door discriminerende wervingspraktijken wordt de hele vestiging bemand door slanke meisjes en breedgeschouderde jongens die allen op de eerste rij stonden toen de kaaklijnen werden uitgedeeld. Op de muur prijken wandschilderingen die sport, en de daarmee gepaard gaande lichamelijke schoonheid, centraal stellen. Leuk, maar de doordeweekse Vlaming is op dat moment wellicht erg blij dat de spots enkel op de kleren gericht zijn. Personeel is er overigens meer dan voldoende. Of ze ook allemaal iets te doen hebben, is een ander paar mouwen. Je kan gevleid zijn als je door de Abercrombie & Fitch scouts wordt aangesproken op straat, maar die trots zal snel plaatsmaken voor diepe schaamte als je fulltime met een halve liter parfum in de handen de winkel, kleding en klanten van het passende geurtje moet voorzien. Living the American dream, heet dat dan.

Tussen alle pracht en praal door vergeet je bijna dat het om een doodgewone kledingwinkel gaat. Hoewel sommige artikelen best mooi zijn, zijn het toch vooral de prijzen, en niet de kleding, die de klant zullen bijblijven. Voor de prijs van 90 euro voor een sjaal betaal je een cursus breien in avondschool, en ook de hoodie van 220 euro is een regelrechte aanslag op je bankrekening.

VERDICT

Dat Abercrombie & Fitch zorgt voor een onvergetelijke ervaring die je aan al je vrienden aanraadt, staat buiten kijf. Met een erg sterk concept van modellen achter de kassa tot het uitdelen van polaroidfoto’s heeft de winkelketen het allemaal mooi bekeken, want net die ervaring zal voorbijgangers de winkel binnenzuigen. Het zijn de prijzen, echter, die de klant met angstzweet op het voorhoofd de winkel schoorvoetend weer buitenjagen, en naar de H&M doen gaan.

Hoogtepunt: Het pand is een echt pareltje, en kosten noch moeite zijn gespaard gebleven om alles er zeer bourgeousie uit te laten zien. Wie dicht bij de A&F woont, hoeft het parfum trouwens niet aan te kopen. Gewoon vijf minuutjes binnengaan, en je komt de dag welriekend door.

Huilen met de pet op: Met een prijszetting die aanleunt tegen die van luxeproducten, denk je toch wel twee keer na voor je een A&F hoodie uit de rekken trekt. Het is ook volop complexen cultiveren als je oog in oog komt te staan met de mannequins die vrolijk door de winkel dartelen, en dan hebben we het nog niet gehad over de illegale wervingspraktijken die de winkelketen aanmeet om haar concept tot uiting te laten komen.

Score: 7/10